เนื้อเรื่องนี้จะต่อหลังจากพิธีอัญเชิญ ซึ่งตอนนี้กำลังเขียนคอมมิคอยู่นะคะ อาจจะงงๆซักหน่อย
Event นี้ เป็นของคู่มาสเตอร์ เซอร์วานท์ "โทโมเอะ โซระ" กับ "แลนเซอร์" ค่ะ
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
เบื้องหลังกลุ่มควันหนาทึบภายในห้องประกอบพิธีอัญเชิญ เงาลางๆรูปร่างสูงโปร่งของ”เซอร์วานท์” นักรบผู้เดินทางข้ามผ่านกฏแห่งกาลเวลา ค่อยๆปรากฏในครรลองสายตาที่เริ่มพร่าเลือน
เลือดที่ไหลจากรอยกรีดที่ข้อมือหยุดแล้ว แต่ปริมาณที่ถูกใช้ในการวาดวงเวทย์อัญเชิญนั้นก็มากพอที่จะทำให้ร่างกายของ”มาสเตอร์” อ่อนล้าได้ ยิ่งผนวกกับ”มาน่า” จำนวนมากที่ถูกใช้ในการอัญเชิญแล้ว ขาที่เริ่มสั่นจนควบคุมไม่อยู่ก็หมดแรง ร่างของ”มาสเตอร์” ก็ทรุดฮวบลงบนพื้น
แต่ก่อนที่เธอจนร่วงลงบนพื้นเบื้องล่าง มือใหญ่ๆของร่างในม่านควันก็ปราดเข้ามาคว้าไหล่บางเอาไว้…
ความอบอุ่นจาก”ร่างเนื้อ” ที่สร้างจาก”มาน่า” ค่อยๆถูกถ่ายทอดมายังหญิงสาว เธอปรือตามอง”เซอร์วานท์” ของตัวเอง ก่อนที่ความเจ็บปวดเหมือนถูกไฟลวกจะแล่นปลาบขึ้นมาจากมือขวา เธอค่อยๆรวบรวมเรี่ยวแรงยกมันขึ้นอย่างช้าๆ ตราประทับอันเป็นสัญลักษณ์ของผู้ร่วมสงครามจอกได้ปรากฏขึ้นบนหลังมือนั้น
อันเป็นเครื่องยืนยัน ความเป็น”มาสเตอร์” ของ “โทโมเอะ โซระ” หญิงสาวต้องสาปผู้แสวงหาหนทางปลดปล่อยสายเลือดของเธอสู่อิสระภาพ…
เมื่อความอ่อนล้าเริ่มมีมากขึ้น สติสัมปชัญญะที่พยายามประคองไว้ก็ค่อยๆพร่าเลือนหายไปพร้อมๆกับภาพของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าเธอ แต่นั่น ก็ไม่ทำให้เธอห่วงอะไรอีกแล้ว
บัดนี้ เธอมีสิทธ์ที่จะเข้าร่วมสงครามจอก
เธอสามารถเปลี่ยนชะตากรรมของเธอได้
ตราบใดที่เธอชนะ….
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
หลังจากที่หลับไปพักใหญ่ นานเท่าไหร่ไม่รู้ ดวงตาสีชมพูอ่อนก็ปรือขึ้นช้าๆ ภาพห้องของตัวเองค่อยๆปรากฏในครรลองสายตา หลังจากพยายามชันแขนลุกขึ้นอยู่สองสามครั้ง เจ้าตัวก็รู้ว่าคงทำไม่ได้ในเร็วๆนี้ เพราะเสียทั้งเลือด และมาน่าจำนวนมาก ไปกับพิธีอัญเชิญ และในตอนนั้นเอง จากอากาศธาตุที่ว่างปล่าว ก็ปรากฏร่างของบุรุษในชุดเกราะเข้ารูป เดินเข้ามาประคองโซระขึ้นมานั่งอย่างช้าๆ ชายคนนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง
“ไหวหรือปล่าวขอรับ……มาสเตอร์?”
แน่นอน โทโมเอะ โซระ อาศัยอยู่เพียงคนเดียวในบ้านพักหลังนี้ที่พ่อของเธอซื้อให้ คนตรงหน้าจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเซอร์วานท์ ที่เพิ่งถูกอัญเชิญมาเพื่อเข้าร่วมสงครามจอกครั้งที่ 6 นี้
“ขอบใจจ๊ะ……..”หญิงสาวเงียบไปซักครู่….
ใช่…
เธอยังไม่รู้ว่าจะเรียกชายตรงหน้านี้อย่างไรดี
เมื่อเห็นสีหน้าลังเลของผู้เป็นนาย ข้ารับใช้ก็แย้มรอยยิ้มน้อยๆ ที่ทรงเสน่ห์
“แลนเซอร์….ขอรับ”
นัยน์ตาสีชมพูอ่อนมองสบกับตาคู่ทองแกมสีเลือดนกคู่นั้น อะไรบางอย่างในอกของเธอกำลังเต้นอย่างรุนแรง เลือดในกายที่ใกล้เหือดแห้งำลันสูบฉีดอย่างรวดเร็วอีกครั้งหนึ่ง ความรู้สึกอันแปลกประหลาดที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอกตั้งแต่แรกพบสบตากับเซอร์วานท์ผู้นี้คืออะไร?
ทั้งๆที่เพิ่งเจอหน้ากันแท้ๆ
แต่ทำไม….
คนๆนี้ ถึงน่าหลงไหลถึงเพียงนี้?
เมื่อเห็นว่าพวงแก้มของหญิงสาวเริ่มขึ้นสี และนัยตาของเธอเริ่มสุกปลั่ง เซอร์วานท์ปริศนาก็พลันหุบรอยยิ้มลง ความกังวลพลันฉายวาบในดวงตาต่างสีคู่นั้น
หญิงสาวมองสำรวจเครื่องหน้าสมบูรณ์แบบของชายหนุ่มอย่างไม่อาจจะถอนสายตาออกไปได้ อะไรบางอย่างชักจูงเธอเอาไว้ ฉุดรั้ง ให้เธอลุ่มหลงไปกับรูปลักษณ์อันแสนวิเศษนั้น….
ใช่….
ราวกับต้องมนต์สะกด…
มนต์สะกด…..
ใช่แล้ว!!
“……คำสาปมหาเสน่ห์?”
ทันใดนั้น เหมือนจะนึกออกว่า ความหลงไหลที่ไม่มีเหตุผล เพียงแค่สบตาก็ราวกับถูกควบคุม ความรักรุนแรงอันเป็นผลจาก”คำสาป” สามารถอธิบายได้ว่า ทำไม แค่เพียงเธอสบตาเขา ก็ราวกับว่าตกหลุมรักชายคนนี้เข้าเต็มๆ
ดูท่าจะเป็นวีรชนที่มีปัญหาพอสมควร….
โซระรวบรวมมาน่าที่ยังพอหลงเหลืออยู่ และพยายามประคองจิตสำนึกของเธอไม่ให้ไหลไปตามอารมย์ชักชวนจากคำสาปนั้น ก่อนจะค่อยๆมองไปตามใบหน้าได้รูปของชายคนนั้น ทั้งโครงหน้าหล่อเหลาราวรูปสลัก ดวงตาคมกล้าไร้ซึ่งความหวาดกลัว ริมฝีปากรับกับจมูกเป็นสันตามแบบฉบับใบหน้าของชาวยูโรปเหนือ ผมสีเข้มหยักศก และจุดที่ดวงตาของเธอหยุดอยูกับมันคือ….
ไฝที่ใต้ตาขวาของเซอร์วานท์คนนั้น
มันมีมาน่ามหาศาล รวมทั้งพลังเวทย์แรงกล้า…..
พลหอกหนุ่มหน้าตี...
น่าจะเป็นชาวยุโรปเหนือ…
และมีไฝเสน่ห็ใต้ตายข้างซ้าย…
เป็นเอกลักษณ์ที่หลากหลาย….
และอาจสร้างปัญหาให้เธอในภายหลังในเรื่องของการปกปิดตัวตนของชายคนนี้
ขณะที่เธอกำลังสำรวจตำหนิจุดเล็กๆจุดนี้บนใบหน้าของเขา ความกังวลก็ยิ่งทวีคูณขึ้นในดวงตาต่างสีคู่นั้น เห็นดังนั้น หญิงสาวก็แย้มรอยยิ้มอ่อนโยน
“แลนเซอร์จ๊ะ…ช่วยหยิบกล่องสีขาวๆ ในตู้ตรงนั้นให้หน่อยได้ไหม?”
ข้ารับใช้คำนับน้อยๆเป็นการน้อมรับคำสั่งแรกจากมาสเตอร์
โซระเปิดกล่องนั้น มือบอบบางค่อยๆแยกไปตามสำลี ยาเม็ด ยาขวด หลอดยาชนิดต่างๆ และหยิบพลาสเตอร์ปิดแผลขึ้นมาอันหนึ่ง
“เข้ามาใกล้ๆสิจ๊ะ”เธอแย้มรอยยิ้มเป็นกันเองและเรียกเขาด้วยเสียงนุ่มนวล ชายหนุ่มทำตามอย่างว่าง่าย เพราะสำหรับเซอร์วานท์ คำสั่งของมาสเตอร์ไม่ใช่สิ่งที่ควรขัด…
ถึงจะยังมีแววตาไม่ค่อยไว้วางใจฉายอยู่ลึกๆในดวงตาต่างสีของแลนเซอร์ แต่โซระก็รู้ว่าความกังวลนั้นคืออะไร และเธอควรจะทำอย่างไร
ริมฝีปากที่ซีดลงกว่าปกติเพราะเสียเลือดขยับขมุบขมับพูดอะไรบางอย่างที่ฟังไม่ออกว่าแปลว่าอะไร ละอองแสงสีทองจางๆปรากฏขึ้นรอบๆพลาสเตอร์ยาชิ้นนั้นก่อนจะหายวับไป เธอแกะมันออกและบรรจงติดมันทับบนไฝนั้นอย่างเบามือ
ทันทีที่พลาสเตอร์ถูกปิดทับลง ความรู้สึกลุ่มหลงที่ยังระอุอยู่ในอกของหล่อนก็หายไปแทบจะในทันที
เป็นที่ไฝนั่นจริงๆสินะ….
“มาสเตอร์…”
“เรียบร้อยแล้วจ๊ะ…ยังไม่รู้เหมือนกันนะว่าอะไรเป็นอะไร…. สบายใจขึ้นมาบ้างมั้ย?”
“อะ….ครับ”ชายหนุ่มพยักหน้า ด้วยแววตายินดี
แลนเซอร์…1 ใน 3 อัศวิน…
ยังดีที่ไม่ใช่เซอร์วานท์ที่มีปัญหา……
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
MeLi 
